เมื่อโครงการโครงสร้างพื้นฐานและการป้องกันลาดชันขยายตัวไปทั่วเอเชีย ตะวันออกกลาง และแอฟริกา โรงงานหลายแห่งกำลังเผชิญกับความท้าทายที่มองไม่เห็นในการผลิตตาข่ายเกเบี้ยน: การพึ่งพาผู้ปฏิบัติงานที่มีทักษะมากเกินไป

ในการดำเนินงานประจำวัน เครื่องจักรเกเบี้ยนแบบดั้งเดิมมักต้องพึ่งพาพนักงานที่มีประสบการณ์ในการจัดการการปรับเปลี่ยน ตรวจจับความผิดปกติ และรักษาผลผลิตให้สม่ำเสมอ เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงพนักงานหรือรอบการฝึกอบรมยาวนานขึ้น เสถียรภาพในการผลิตอาจได้รับผลกระทบอย่างรวดเร็ว ปัญหานี้มีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับโรงงานที่จัดการโครงการหลายโครงการหรือคำสั่งซื้อเพื่อการส่งออกที่มีกำหนดการส่งมอบที่เข้มงวด

ผู้สังเกตการณ์ในอุตสาหกรรมระบุว่าการมุ่งเน้นในการเลือกเครื่องจักรเกเบี้ยนกำลังเปลี่ยนไปทีละน้อย แทนที่จะพึ่งพาประสบการณ์ของผู้ปฏิบัติงานเพียงอย่างเดียว ผู้ผลิตกำลังมองหาอุปกรณ์ที่ออกแบบมาเพื่อลดการแทรกแซงด้วยตนเองและทำให้การควบคุมกระบวนการง่ายขึ้น เครื่องจักรที่ให้ตรรกะการทำงานที่ชัดเจนขึ้น กลไกการป้องกันในตัว และประสิทธิภาพที่คาดการณ์ได้มากขึ้นกำลังกลายเป็นตัวเลือกที่ต้องการ

จากมุมมองการจัดการ การลดการพึ่งพาแรงงานหมายถึงตัวแปรการผลิตน้อยลง การเริ่มต้นใช้งานพนักงานใหม่ทำได้ง่ายขึ้น และการควบคุมต้นทุนการผลิตโดยรวมได้ดีขึ้น สำหรับโรงงานที่กำลังเติบโต การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้เกี่ยวกับการใช้ระบบอัตโนมัติเพื่อประโยชน์ของตนเอง แต่เกี่ยวกับการสร้างระบบการผลิตที่ยืดหยุ่นมากขึ้น

ผู้จำหน่ายอุปกรณ์บางราย รวมถึง Jinlida ได้ปรับการพัฒนาเครื่องจักรเกเบี้ยนให้สอดคล้องกับแนวโน้มนี้ โดยเน้นที่เสถียรภาพในการดำเนินงานและความสามารถในการใช้งานในระยะยาวมากกว่าผลกำไรในระยะสั้น นักวิเคราะห์อุตสาหกรรมเชื่อว่าทิศทางนี้สะท้อนให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในวงกว้างไปสู่แนวทางปฏิบัติในการผลิตที่ยั่งยืนภายในภาคส่วนตาข่ายเกเบี้ยน

เนื่องจากระยะเวลาของโครงการกระชับขึ้นและความท้าทายด้านกำลังคนยังคงมีอยู่ การลดการพึ่งพาความเชี่ยวชาญด้วยตนเองจึงกลายเป็นข้อพิจารณาเชิงกลยุทธ์ — และเป็นปัจจัยสำคัญในการตัดสินใจลงทุนในเครื่องจักรเกเบี้ยนในอนาคต